skip to Main Content

Je kunt maar beter de Underdog zijn.

… Costa Rica juicht …
Hoe komt het toch dat we de underdog altijd het meeste
gunnen? Ik keek vorige week naar Costa Rica vs. Engeland. Chips, bier en voetbal, wat wil een mens nog meer? Om de tijd nog aangenamer te
doden besloot ik een favoriet te kiezen. Toen ik de commentator hoorde over de
enorme salarisverschillen tussen de Engelse vedetten en dat de Engelse bookmakers 17 op 1 uitbetaalden voor een overwinning van Costa Rica, was ik direct voor Costa
Rica, de Underdog. Eindstand was 0-0 dus tijd genoeg om me eens af te vragen
waarom wij mensen altijd kiezen voor de Underdog. Handig ook voor jou om het
antwoord te weten als je in Sales werkt en af en toe wat gegund wilt krijgen. Maar
dit terzijde, we hadden het over voetbal.

Ik bladerde er mijn eigen boek ‘Verhoog je Gunfactor’ eens op
na, ten slotte een voormalig top 10 en een evergreen op managementboek.nl, en bovendien
binnen handbereik. ‘Klanten hebben de
meeste sympathie voor degene die zijn uiterste best doet, die zijn grenzen
opzoekt en nemen een minder resultaat dan de concurrent soms zelfs voor lief’.
 Zo staat het er kort samengevat, koop het boek
als je het uitgebreider wilt lezen. Het past bij mijn analyse dat we de hardwerkende
amateur meer gunnen dan de volgevreten prof die misschien technisch beter is,
maar minder zijn best doet. Het verklaart alleen nog steeds niet waarom, al is daar in het boek ook wel e.e.a. over te vinden. ‘Geeft ook niet, als we het maar toepassen. Hard
werken dan komt het resultaat wel’
zei een ijverige klant deze week tegen
me en daar heeft hij gelijk in. Maar bij mij blijft het kriebelen, dus vandaar
mijn oproep: Heb jij een verklaring voor het Underdog effect? Mail het me: michielcobben@degunfactor.com

Dit bericht heeft 3 reacties

  1. Graag geef ik mijn verklaring voor het Underdog-effect.

    We zien dagelijks overal in alle media professionals aan het werk.
    Profs die hoog in de ladder staan en dus een hoog niveau hebben gehaald.
    We kijken daar tegen op en denken meestal ‘dat lukt mij nooit’.
    Het probleem met de meeste profs is dat we hen als overdreven ervaren.
    De profs zijn té succesvol en dat frustreert ons.
    We willen dat iemand die de strijd aangaat met de gevestigde order wint.
    Puur om de hoogmoedige profs te zien vallen en te zien huilen.
    We vinden Marco Borsato geweldig, maar we smulden toen zijn bedrijf failliet ging.
    We vinden Ronaldo een goede speler, maar heerlijk dat hij naar huis gaat in de 1e ronde.
    We lachen om Jack Spijkerman, maar genieten van al zijn mislukte commerciële programma’s.

    Waarom eigenlijk?
    Omdat het laat zien dat zij, net als de niet-profs, ook kwetsbaar zijn en ook moeite moeten doen om hun rekeningen te betalen.
    We applaudisseren voor degene die knokt en bovenkomt en wanneer het genoeg is geweest, mag die persoon weer keihard vallen.
    Het is de wisselwerking tussen gunnen en misgunnen, het eeuwenoude ying en yang.
    We zijn trots en jaloers tegelijk en daardoor vinden wij in beginsel de underdog goed….totdat hij/zij een prof is en naast zijn/haar schoenen gaat lopen.

    With kind regards,
    Un cordial saludo,

    Rogier Moes
    General Manager
    Conectodos SL

  2. Het Underdog-effect…De wedstrijd Brazilië-Duitsland is gespeeld en iedereen heeft gezien hoe brazielig de groen-geel geërgerde speler het veld afstrompelden na een onvoorspelbare duitse wervelwind. Met 1-7 was dit de grootste nederlaag ooit voor een organiserend land.

    Nu terug naar de underdog…
    Hoe onvoorspelbaar zijn wij als mens. We hoopten allen dat Brazilië die Mannschaft gras zou laten eten. Duitsland was het hele toernooi als sterk en Brazilië had Neymar verloren. Dus automatisch vallen de Brazilianen in de categorie 'Underdog'.
    Maar wat gebeurde er toen het na een half uur al 0-5 was?
    We gingen massaal medelijden krijgen met de underdog of we gingen klappen bij elk duits doelpunt omdat we meer wilden. Kan de scheids niet beter affluiten? Moeten we niet Amnesty International inschakelen? Jongens…stop deze marteling. NU!

    Maar een wedstrijd duurt net zo lang als een gemiddelde film en ook deze braziliaanse versie van 'Der Untergang' zou gewoon 90 minuten duren.
    In dit geval kon je dus maar beter niet de Underdog zijn, want onze sympathie veranderde in medelijdend gniffelen. Zeker wanneer de aanvoerder direct na de wedstrijd huilend voor de camera stond 'Het spijt me voor de wereld….het spijt me voor Brazilië….we begrijpen het niet…'
    Ach, Du kleine…komm mal hier…schijnt Löw hebben gezegd tegen Scolari, de coach die de geschiedenis in gaat als 'de trainer die Braziliaans voetbal heeft laten ombrengen'. Het leven is hard en de dood ook.

    De underdog staat sinds gisteren gelijk aan Brazilië en we zullen zien…uiteindelijk zal de underdog weer winnen als de wonden zijn schoongelikt en de tijd de wonden heeft geheeld.

    Un Cordial Saludo,
    With Kind Regards,
    Met Vriendelijke Groet,

    Rogier Moes
    Conectodos SL

  3. Ze snappen het niet, Michiel.
    Ze begrijpen je vraag en verhaal niet, ze weten helemaal niet wat jij wil horen cq lezen.
    Het is een verschil, wat wij verwachten, het verwachtingspatroon, en wat wij uitspreken, dat wat wij orareren te denken.
    Dat er gelogen word, natuurlijk weet iedereen dat Brazilie wint, dat Engeland sterker is.
    Wij zetten ons af tegen de heersende verwachtingen, dat doe ik continue, vraag mijn vrouw maar.
    Ik zal geen gesprek volgen zonder commentaar, gevraagd en ook ongevraagd, gepast en dus ook ongepast.
    Sorry,maar zo gaat het in het leven.
    En die anderen, waar je het over hebt, die scoren nooit, die kiezen voor veilig, heb ik het niet gezegd, die underdog! Ze hebben zo graag gelijk, maar of ze vrienden maken en verkopen????

    dus, veilig weer naar huis naar het onbetaalde huis met de te hoge hypotheek, op weg naar de derde relatie met fusie kinderen, toe maar

    hc

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Translate »